• ۰۹۳۷۱۵۶۶۷۱۹-۰۹۱۲۵۵۹۵۸۱۴
  • info@tavantajhiz.com

توانبخشی (Rehabilitation) به مفهوم بازگردانیدن توانایی ها، حفظ شأن و منزلت فرد ناتوان و تعیین جایگاه قانونی و اجتماعی او می باشد. نام های دیگر توانبخشی نوتوانی،بازتوانسی، بازپروری و بازسازی نیز می توان یاد کرد.
دراقع توانبخشی به مجموعه تدابیر و اقدامات پیگیر و هماهنگ از خدمات پزشکی، پیراپزشکی، اقتصادی، اجتماعی و حرفه ای است. این مجموعه به قصد درمان و بهبود و همچنین ارتقاء سطح کارآیی افراد کم توان و ناتوان ، تا بالاترین حد ممکن، به منظور دستیابی آنان به یک زندگی مستقل در جامعه عرضه می گردد.

اهداف توانبخشی

هدف کلی این است که شما بتوانید مستقل زندگی کرده و نیازهای اولیه خود را تامین کنید. برای رسیدن به این هدف باید توانایی های قبلی خود را بازیابید یا قابلیت های کنونی خود را بهبود ببخشید. اما توانبخشی ممکن است برای هر فرد، بر اساس شرایط زیر متفاوت باشد:

- عامل ایجاد مشکل

- دائم یا موقتی بودن آسیب

- کدام توانایی تحت تاثیر قرار گرفته است

- شدت ناتوانی

- ابتلا به سایر بیماری های محدود کننده و وضعیت کلی سلامت فرد

- میزان همکاری بیمار

- میزان همکاری و حمایت خانواده بیمار

- همچنین اهداف توانبخشی به نوع زندگی، درخواستها و اهداف شما نیز بستگی دارد. مثلا:

فردی که سکته کرده ممکن است برای لباس پوشیدن یا حمام کردن خود
یک فرد فعال که دچار حمله قلبی شده ممکن است برای شروع دوباره فعالیت های ورزشی 
فردی که دچار مشکل ریوی است، می تواند یاد بگیرد که چگونه دقیق و درست تنفس کند تا کیفیت زندگی و فعالیت های روزانه خود را حفظ کند.

ویژگی های توانبخشی

از این ویژگی های توانبخشی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

فرایند مداری: به طور کلی فرایندی با ابعاد جسمی، روانی و اجتماعی است که به طور پویا، مددجو را به زندگی فعال هدایت می کند.

اعاده توانایی ها: توانبخشی به واقع توانمندسازی مددجو در بدست آوردن مجدد آن چیزی است که به واسطه اختلال و یا صدمه از دست داده است.

اثربخشی: توانبخشی بر ارتقاء اثربخش بودن و یا دستیابی به نهایت سطح عملکرد مددجو تاکید دارد.

کاهش دادن ناتوانی و معلولیت: توانبخشی قادر است با تکیه بر خدماتی چون پیشگیری از بروز اختلالات و ناتوانی ها، رفع موانع فیزیکی محیط، برابرسازی فرصت ها، یکپارچه سازی اجتماعی، در راستای کاهش ناتوانی و معلولیت ها تلاش نماید.

توانمندسازی و تسهیل کنندگی: توانبخشی فرایندی انفعالی نیست! بلکه مددجو را فعال می سازد تا با بهره گیری از توان و منابع موجود، در رفع نیازهای زندگی خود بکوشد.

مددجو محوری: توانبخشی سبب ایجاد جوی می شود که مددجو را قادر می سازد تا توانایی های لازم را کسب کرده و استقلال خود را افزایش دهد.

حل مسئله: فرایند توانبخشی دارای این ویژگی است که قادر است مهارت های حل مشکل را افزایش داده و با ارتقاء دانش و آموزش به مددجو، او را در تصمیم گیری موثر یاری دهد.

جامع نگر بودن: مفهوم کلیت و جامع نگری بر تندرستی و رفاه کامل فرد در چارچوب هماهنگی و انسجام فکر، جسم، روح و روان با محیط اشاره دارد.

آموزشی بودن: توانبخشی درواقع یک فرایند آموزشی است و فرد مددجوی تحت توانبخشی باید در ایجاد محیط یادگیری، شناخت نیازها و تعیین اهداف توانبخشی، شناسایی منابع و در نهایت، ارزشیابی برنامه های توانبخشی فعالانه بکوشد.

تلفیق و یکپارچه سازی اجتماعی: توانبخشی می کوشد تا تمام افراد اعم از سالم یا معلول، بر اساس عدالت و تساوی از فرصت های یکسان بهره مند گردند.

کسب استقلال: یکی از خصوصیت های توانبخشی، دستیابی مددجو به استقلال، یعنی داشتن حق انتخاب چگونه زیستن بر اساس ظرفیت، ارزشها و تمایلات فردی است.

کیفیت زندگی: توانبخشی فرایند ارتقای کیفیت زندگی است. به لحاظ اینکه اهداف و انتظارات فرد به میزان زیادی تحت تاثیر وضعیت جسمی، روانی، میزان استقلال و روابط اجتماعی او است. در نتیجه توانبخشی در این زمینه می کوشد تا شرایط فرد را بهبود دهد.

توانبخشی